« از بسيارى گمانها بپرهيزيد » . و نبايد دربارهء سخن نمّام تجسّس و تحقيق و بررسى كرد ، به دليل قول خداى تعالى : « وَلا تَجَسَّسُوا » 49 : 12 . و نيز نبايد تسليم آنچه نمّام از آن نهى مىكند شد ، و نبايد سخن وى را بازگو كرد ، مثلا گفت : فلانى چنين و چنان حكايت كرد ، زيرا خود اين نيز سخن چينى و غيبت است . محمّد بن فضل به حضرت امام موسى كاظم عليه السّلام عرض كرد : « فدايت شوم از يكى از برادران دينىام چيزى به من مىرسد كه آن را ناخوش دارم ، و چون از خود او مىپرسم انكار مىكند ، و حال آنكه جمعى از اهل وثوق به من خبر داده‌اند . امام فرمود : اى محمّد ، چشم و گوش خود را دربارهء برادر مسلمانت تكذيب كن ، و اگر پنجاه نفر در نزد تو شهادت دهند قول او را تصديق و آنها را تكذيب كن ، و چيزى را به ضرر وى شايع مكن كه سبب خوارى و ريختن آبروى او باشد ، و در نتيجه از كسانى باشى كه خدا دربارهء آنها مىفرمايد : « انَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ انْ تَشيعَ الْفاحِشَةُ فِى الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أليمٌ » 24 : 19 . ( 1 ) ( نور ، 19 ) « كسانى كه دوست دارند كه كار بد در ميان مؤمنان شيوع يابد عذابى دردناك دارند » . از امير مؤمنان عليه السّلام روايت شده كه : « مردى به خدمت آن حضرت آمد و از شخصى بدگوئى و سعايت كرد ، حضرت فرمود : استفسار مىكنم اگر راست گفته باشى با تو دشمن خواهم شد ، و اگر دروغ گفته باشى تو را مجازات مىكنم ، و اگر مىخواهى درگذريم در مىگذريم . گفت : درگذر يا امير المؤمنين » . نقل شده است كه شخصى به ديدن يكى از حكماء رفت و از شخص ديگرى سخنى نزد او نقل كرد ، حكيم گفت : ديدار ما را دير آينده تر و مرا با برادرم بد كردى ، و دل آسوده‌ام را مشغول ساختى ، و خود را كه نزد من امين بودى متّهم گردانيدى « .

--> ( 1 ) حديث را با « وسائل » : كتاب حج ، تصحيح كرديم . .